گفتگویی داریم با خانم مهدیه جعفری دانشجوی کارشناسی ارشد فناوری اطلاعات سلامت دانشکده مدیریت و اطلاع رسانی دانشگاه، دانشجوی نمونه کشوری و برگزیده شصت و چهارمین جایزه نخبگانی البرز موسوم به نوبل ایرانی، دانشجوی استعداد درخشان و رتبه برتر آزمون کارشناسی ارشد انفورماتیک پزشکی دارای سوابق علمی، پژوهشی و فناورانه در حوزه‌های هوش مصنوعی، فناوری اطلاعات سلامت و سلامت دیجیتال، همراه با انتشار و ارائه آثار علمی، اجرای طرح‌های تحقیقاتی و فناورانه و کسب مقام‌های برتر در المپیادها و جشنواره‌های نوآوری، دارای سابقه فعالیت در حوزه‌های آموزش، داوری، منتورینگ و مدیریت اجرایی و علمی دانشجویی.

و همچنین آقای کامران ایراندوست، دانش‌آموخته مقطع دکتری تخصصی اقتصاد سلامت از دانشگاه علوم پزشکی ایران. و کارشناسی ارشد رشته اقتصاد بهداشت علوم پزشکی تهران

 ابتدا این موفقیت بزرگ را به شما دو بزرگوار تبریک می‌گویم.

خانم جعفری عزیز  جایزه البرز (نوبل ایرانی) چه احساسی دارد و این جایزه برای شما چه معنایی دارد؟

 ممنون از لطفتون. 

راستش وقتی خبر رو بهم گفتن، واقعاً خیلی خوشحال شدم. اولین کاری که کردم، چندین بار خدا رو شکر کردم؛ چون این رو یک نعمت بزرگ از طرف خدا می‌دونم که به من داده شده.باور کنید، این موفقیت، فقط حاصل تلاش من نبود. دعای پدر مرحومم، مادر نازنین و فداکارم، خانواده و دوستانم، همراهی همیشگی برادرم و همسرشون و حمایت اساتیدم، همه دست به دست هم دادن تا این اتفاق بیفته. من همیشه به خانواده‌‌ام میگم که دعاهای شب‌هاشون پشت هر قدم من بوده، هست و خواهد بود.برای من، این جایزه یعنی یک اعتماد بزرگ از طرف جامعه‌ی علمی. اینکه یک نهاد مردمی، بعد از ۶۴ سال، هنوز به نخبگان این مرزوبوم اعتماد داره و من هم حالا بخشی از این زنجیره‌ام. اما بیشتر از هر چیز، یه مسئولیت تازه برام شروع شده که سعی کنم لیاقت این اعتماد رو داشته باشم.

خانم جعفری لطفاً درباره زمینه‌ی پژوهشی یا اختراعی که منجر به این انتخاب شد، توضیح مختصری بفرمایید.

تحقیقات من عمدتاً در حوزه‌ی کاربرد فناوری‌های نوین در سلامت و آموزش پزشکی بوده. من سعی کردم نگاه کنم ببینم کجاهای سیستم آموزش و درمان، هنوز از تکنولوژی استفاده نکرده یا میشه بهتر از این استفاده کرد.چند تا ایده و طرح دانشجویی داشتم که سعی می کردم توی کنگره‌های داخلی و بین‌المللی ارائه بدم. چالش اصلی‌ای که داشتم، این بود که گاهی ایده‌ها خیلی نو بودن و کسی قبلاً روش کار نکرده بود. یا بعضی از داورها، به خاطر نو بودن موضوع، کمی مردد بودن. اما با پشتکار و توضیح دادن دقیق، تونستم اعتمادشون رو جلب کنم. چالش دیگه، محدودیت منابع و داده‌های آموزشی بود که مجبور بودم با کمترین امکانات، بهترین استفاده رو ببرم.

آقای ایراندوست شما هم توضیح مختری درباره زمینه‌ی پژوهشی یا اختراعی که منجر به این انتخاب شد، بفرمایید.چه چالش‌هایی در این مسیر داشتید و چگونه بر آن‌ها غلبه کردید؟

زمینه اصلی فعالیت من در حوزه اقتصاد سلامت، به‌ویژه در زمینه بار اقتصادی بیماری‌ها، ارزشیابی اقتصادی برنامه‌های بهداشتی و درمانی و نابرابری‌های سلامت است. در طول سال‌های تحصیل تلاش کرده‌ام فعالیت‌های علمی خود را به‌صورت جدی دنبال کنم و در کنار آموزش و پژوهش، در حوزه‌های فرهنگی و اجتماعی نیز فعال باشم. همواره بر این باور بوده‌ام که علم زمانی ارزشمندتر است که از مرحله تولید دانش فراتر رفته و به عمل و ایجاد اثر در جامعه منجر شود. از آنجا که آثار فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی معمولاً در بلندمدت نمایان می‌شوند، تلاش کرده‌ام از طریق فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی نیز در کوتاه‌مدت دانش و توانمندی‌های خود را در مسیر حل مسائل و خدمت به جامعه به کار بگیرم. به باور من، همین نگاه چندبعدی و تلاش برای ایجاد تعادل میان حوزه‌های مختلف، یکی از عوامل مهم در شکل‌گیری و تداوم مسیر موفقیت من بوده است.

طبیعتاً این مسیر نیز مانند هر مسیر دیگری با چالش‌ها و دشواری‌هایی همراه بوده است. با این حال، هیچ‌گاه اجازه نداده‌ام چالش‌ها و شکست‌ها موجب ناامیدی یا انحرافم از مسیر اصلی شوند. باور به هدفی که برای خود تعیین کرده بودم، کمک کرد تا در مواجهه با مشکلات، به جای متوقف شدن، مسیر را با جدیت بیشتری ادامه دهم. به باور من، یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت، داشتن هدف مشخص، استمرار در تلاش و حفظ انگیزه در مواجهه با چالش‌هاست. ممکن است در این مسیر با شکست یا موانعی مواجه شویم، اما مهم آن است که آنها را بخشی از مسیر بدانیم، از آنها بیاموزیم و با حفظ باور به هدف، به حرکت خود ادامه دهیم.

خانم جعفری دانشگاه علوم پزشکی ایران و اساتید راهنما چه نقشی در موفقیت شما ایفا کردند؟

به‌نظرم مهم‌ترین نقشی که اساتیدم داشتن، مشوق و همراهی همیشگیشون هست. از همون روزهای اول ورودم به دانشگاه، اساتیدم پشتوانه محکمی بودن. همیشه به من انگیزه می‌دادن، مسیر رو برام روشن می‌کردن و در لحظات سختی که حس می‌کردم راهی نیست، با حرفاشون دوباره بهم امید می‌دادن.یکی از چیزایی که خیلی برام ارزشمند بود، این بود که هیچ‌وقت به خاطر نو بودن ایده‌هام، من رو پس نزن. حتی الان که دارم روی پایان نامه ام کار می کنم، استاد راهنمای من که خانم دکتر مولایی هستن، در پروژه‌هام به من خیلی کمک می‌کنند و با مشورت ها و راهنمایی های سازنده شون چراغ راه من هستن. واقعاً مدیون همراهی همه‌ی اساتیدم در تمام مراحل تحصیلم چه در دوران کارشناسیم در دانشگاه علوم پزشکی آبادان و چه الان که در مقطع ارشد در دانشگاه علوم پزشکی ایران هستم خواهم بود.در مورد دانشگاه علوم پزشکی ایران هم باید بگم که به عنوان یک دانشگاه تیپ‌یک و معتبر، فرصت رقابت و پیشرفت رو برای دانشجوها فراهم کرده. بودن در چنین محیطی، باعث می‌شه که آدم انگیزه‌ی بیشتری داشته باشه و بتونه خودش رو با استانداردهای بالا محک بزنه.

 آقای ایراندوست شناخت شما از جایزه البرز پیش از این چقدر بود؟ نظر شما در مورد اهمیت برگزاری چنین مراسمی برای تکریم نخبگان چیست؟

آشنایی من با جایزه البرز به دوران تحصیل در دو مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در دانشگاه علوم پزشکی تهران بازمی‌گردد. از همان سال‌ها با این جایزه علمی ارزشمند آشنا شدم و درباره پیشینه، جایگاه و برگزیدگان آن مطالعه و اطلاعات بیشتری کسب کردم. جایزه البرز از همان دوران برای من یکی از اهداف و انگیزه‌های مهم در مسیر علمی بود و همواره تلاش می‌کردم با ادامه فعالیت‌های علمی به سطحی برسم که شایستگی حضور در جمع برگزیدگان آن را داشته باشم.

به باور من، برگزاری چنین جوایزی نقش مهمی در تکریم و حمایت از نخبگان و ایجاد انگیزه برای ادامه مسیر علمی دارد. تقدیر از افراد و معرفی دستاوردهای آنان، علاوه بر ایجاد انگیزه در فرد برگزیده، این پیام را به جامعه علمی منتقل می‌کند که تلاش و زحمات افراد در این مسیر دیده می‌شود و مورد توجه و قدردانی قرار می‌گیرد. چنین رویدادهایی می‌توانند مشوقی برای دانشجویان و پژوهشگران باشند تا با انگیزه بیشتری مسیر علمی خود را ادامه دهند و برای دستیابی به دستاوردهای ارزشمندتر تلاش کنند.

خانم جعفری چه پیامی برای سایر دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی ایران و جامعه علمی کشور دارید؟

پیام من به دانشجوها، سه تا چیز ساده است:اول: از همین جا شروع کنید. منتظر شرایط ایده‌آل نباشید. من با کمترین امکانات شروع کردم، با یه ایده‌ی ساده، با یه طرح دانشجویی. اگه صبر کنید تا همه‌چیز کامل بشه، هیچ‌وقت شروع نمی‌کنید.دوم: از شکست نترسید. من بارها ایده‌های شکست خورده و پروژه‌های ناقص داشتم. اما هر بار دوباره بلند شدم. مسیر علم اندوزی و پژوهش، پر از فراز و نشیبه؛ مهم اینه که ادامه بدید.سوم: علمتون رو به مردم گره بزنید.در دوران کارشناسی، با کانون جهادی «بذر دانش» به همراه دوستان به مناطق محروم می‌رفتیم و برای دانش‌آموزان رایگان تدریس می‌کردیم. در همین مقطع ارشد هم به همراه دوستانم در کانون خیریه «مهام» سعی کردیم برای دانش آموزان مناطق محروم کلاس های رایگان آنلاین برگزار کنیم.در این تجربه ها به خوبی فهمیدم که علم و دانشی که در خدمت خلق نباشه و گره‌ای از مشکلات مردم رو باز نکنه، ارزشی نداره. مهم نیست چقدر رزومه داریم یا نمره‌ هامون چقدر بالاست؛ اگر علم و دانشمون به بهبود عدالت آموزشی، عدالت درمانی یا کیفیت زندگی یک انسان کمک نکنه، مسیرمون ناقص هست. همیشه از خودمون باید بپرسیم: «این علمی که دارم، قراره کدوم درد یک هموطنمون رو التیام ببخشه؟»